Het is allemaal begonnen met een vakantie naar Zuid-Afrika in 2004, waarin ik verliefd ben geworden op het land. Na een tweede vakantie wist ik het zeker! Hier wil ik wonen.

Maar om in een land te wonen en werken is natuurlijk wat anders dan er op vakantie te zijn.....
Om me zo goed mogelijk voor te bereiden heb ik in 2006 kennissen gebeld die een guesthouse hadden in Franschhoek, met de vraag of ze 2 extra handjes voor 3 maanden konden gebruiken.  Zij wilden me met plezier ontvangen  en zo is mijn avontuur op 5 juli 2006 begonnen.  Na 3 maanden te hebben geholpen  met het runnen van hun guesthouse ging ik terug naar Nederland. Direkt bij thuiskomst heb ik besloten om mijn emigratie in gang te zetten.

Mijn familie en vrienden vonden het niet leuk dat ik ging emigreren maar hebben mij gesteund in mijn beslissing. Ondanks de moderne media (skype, internet, telefoon etc) is het contact toch anders.  Kerstmis b.v. vier ik  hier in de zon met een braai , terwijl mijn familie en vrienden in Nederland in de kou zitten.  Maar ook b.v. toen ik tante werd en ik daar niet bij kon zijn, was het gevoel van heimwee soms aanwezig en is de afstand wel erg groot. Even terugvliegen is te kostbaar en je kunt niet even op en neer voor een weekendje.   

In het begin stuurde  en ontving  ik nog veel kaartjes en de emails waren frequent, maar een ieders leven gaat door  en de contacten werden helaas minder.  De meeste vrienden en familie volgen mij wel op facebook , we skypen en whatsappen en blijven zo op de hoogte van elkaars wel en wee.  Een groot aantal vrienden en familie zijn inmiddels ook al in Zuid-Afrika geweest om zo met eigen ogen te zien dat ik happy ben hier. En nee...... er lopen geen leeuwen en andere wilde dieren op straat.

Waar moet je beginnen als je wilt emigreren?
Via via ben ik in contact gekomen met Intergrate Immigration in Kaapstad die het hele proces voor mij begeleid heeft. Niets dan lof voor hen. In Nederland heb ik het hele proces voorbereid samen met hen en zij hebben al het papierwerk voor mij in orde gemaakt. Want als je zelf in de rij moet staan bij Home Affairs kun je maar beter een hele dag vrij nemen. Bureaucratie staat hier nog hoog in het vaandel en het spreekwoordelijke kastje en muur kennen ze hier ook goed.

Over bureaucratie gesproken: Toen ik mijn paspoort moest verlengen, moest natuurlijk ook mijn vergunning in het nieuwe paspoort komen te staan. Dus maar vroeg op pad naar Home Affairs. 7.30 stond ik voor de deur, wachtende tot het kantoor open gaat. Vervolgens staan er allemaal stoelen op een rij en ga je in volgorde van binnenkomst zitten. Als iemand aan de beurt is staat de hele rij op en verschuift 1 stoel, totdat je vooraan zit. Net een stoelendans. Dan is de beambte met een beetje geluk niet verdwenen voor een pauze. Hij vraagt wat je nodig hebt en stuurt je terug het bos in met een papier wat weer ingevuld moet worden. Dus maar weer achteraan in de rij gaan zitten. Want ook als je alleen maar een formulier moet afgeven, moet je in de lange rij gaan zitten en rustig wachten op je beurt. Als Nederlander, zo georganiseerd als we zijn, denk je dan al gauw: vraag een ieder bij het binnenkomen wat ze willen om zo de doorstroom te bevorderen, maar nee deze efficiency slag hebben ze nog niet gemaakt hier. Uiteindelijk zijn alle papieren ingevuld en wordt mijn paspoort ingeleverd bij de balie. Na een aantal weken kreeg ik een sms dat hij klaar lag. Dus ik weer op pad naar het kantoor. Daar aangekomen moest ik eerst op een lijst kijken of mijn naam erbij stond. Geen Ester op de lijst. Toch maar in de rij gaan zitten en weer wachten. Toen ik eindelijk aan de beurt was, bleek dat mijn paspoort nog in Pretoria lag en dat ze het sms-je eigenlijk niet hadden mogelijk versturen........ ach ja. TIA (this is Africa)......

Terug naar de feitelijke emigratie in 2007:
Mijn spullen werden opgeslagen, ik liet me uitschrijven  bij de gemeente, boekte een enkele reis en nam afscheid van vrienden en familie. Klinkt allemaal makkelijk, maar dat was het zeker niet.
Daar stond ik dan:  14 april 2007 op de luchthaven van Kaapstad met 2 koffers. Gelukkig heeft een vriend mij opgehaald van de luchthaven en mij naar een guesthouse van een kennis gebracht waar ik de eerste 3 weken kon verblijven.  In die 3 weken moest alles in orde gemaakt worden: vergunning, verblijfplaats, auto enz.
Doordat ik in 2006 veel mensen ontmoet had in Franschhoek, heb ik iedereen ingeschakeld. Een kennis verhuurde gemeubileerde huizen en een auto was zo gekocht. Bij het vergunningsproces is ook een rekening bij de bank geopend zodat ik betalingen kon gaan doen. Ja en dan...... integreren!

Een vriend (Zuid-Afrikaan) heeft me snel de 'regels' van Zuid-Afrika bijgebracht.  Inmiddels spreek ik vloeiend Engels en Afrikaans, kijk ik rugby ipv voetbal, braai ik regelmatig en kan ik een vuurtje stoken in de open haard in mijn huis. Want 1 ding bestaat hier niet en dat is centrale verwarming.
Ook moet je electriciteit kopen bij de supermarkt. Eigenlijk net zoals je beltegoed koopt, koop je ook electriciteit.  Wel handig om te weten als niets meer werkt in huis J.  Zo zijn er allemaal kleine dingen waar ik al vrij snel achter kwam: je mag alleen een tv kopen als je een licensie hebt.  Dat moest dus eerst weer geregeld worden. Ook de auto heeft een vergunning nodig, tanken doe je niet meer zelf want dat wordt hier gedaan voor je en betalen bij een benzine station kan alleen met contant geld (tenzij je een speciale garage card hebt).  En zo raakte ik langzaam maar zeker ingeburgerd.

Er zijn een aantal dingen waar ik nog steeds aan moet wennen, zoals bij een begroeting iemand op de mond kussen en een knuffel geven ook als je die persoon voor het eerst ontmoet. Ook nemen veel Zuid-Afrikanen hun eigen wijn mee als ze uit gaan eten in een restaurant en betalen dan kurkgeld.
Daarnaast zijn er een aantal woorden die in het Afrikaans normaal zijn, maar in het Nederlands grappig lijken. Voorbeelden zijn Aftrekplek (parkeerplaats), Stort (douche), Sweetpak (joggings/trainings pak), Sponskoek (cake), Rekenaar (computer), Skootrekenaar (laptop). Toen een vriend van me, een oudere man tegen mij zei: 'Ek neuk jou', keek ik wel heel verbaasd. Eigenlijk bedoelde hij dat hij mij een dreun wilden verkopen voor de grap.

Ook het verkeer is anders geregeld: Zo maakt men hier van een twee baans weg een vier baans weg. Degene die inhaalt zet zijn waarschuwingslichten aan als bedankje en degene die ingehaald is knippert met zijn groot licht. Wel even wennen, maar erg beleefd allemaal (ook levensgevaarlijk soms). Ook zijn er veel stopstraten waar iedereen netjes voor zijn beurt wacht. Wie het eerst komt wie het eerst maalt, zonder bloedvergieten.

Een bezoek aan de dokter is een ook hele belevenis. De wachtkamer staat vol met stoelen uit mijn overgrootmoeders huis. Dan in de dokters kamer, bezaaid met papieren, mappen en veel decoratie. De klassieke muziek staat hard aan en de dokter neemt alle tijd voor je. Wat je ook hebt, zijn diagnose is altijd: ' alles sal reg kom met n dop' (borrel). De medische zorg is overigens uitstekend in Zuid-Afrika.

Inmiddels ben ik 5 jaar verder en ga ik een permanente verblijfsvergunning aanvragen later dit jaar. Ik werk al ruim 3 jaar voor de Zuid-Afrika Specialist met veel plezier. Mijn ervaring door het reizen in Zuid-Afrika komt hier goed van pas. In Zuid-Afrika werken wij met een specialistisch team van meer dan 15 medewerkers als internet touroperator met een aanbod van alle mogelijke reizen naar Zuid-Afrika: www.zuidafrikaspecialist.nl.

Het is allemaal wel anders geregeld hier: 3 weken vakantie per jaar, lagere salarissen dan in Europa, geen pensioenvoorzieningen, ziektekostenverzekering en geen sociale zekerheid.  Maar daar tegenover staan meer officiele vrije dagen dan in Nederland, het lekkere klimaat  en plezier in het werk. De weekenden zijn vaak een feestje doordat er altijd wel iets te ondernemen is.

Het leven in Zuid-Afrika is  veel minder hectisch dan in Nederland.  Als ik in Nederland met vrienden wilde afspreken in het weekend, moesten de agenda's bij elkaar gelegd worden en alles moest altijd gepland worden. Hier word je 's middags gebeld of je diezelfde avond zin hebt in een braai.  Iedereen neemt zijn eigen drankjes  mee en meestal wordt er ook gevraagd of je vlees of een salade mee wilt nemen. Heel gemoedelijk en spontaan en vooral heel gezellig!

In mijn vrije tijd probeer ik zoveel mogelijk van het land en de omgeving te genieten. Een weekend vrij voelt soms als een kleine vakantie. Samen met vrienden op pad voor een wijnproeverij, een wijnfestival, een openlucht concert of gewoon 'saam kuier'.

Het is heel belangrijk om met een  'open mind' te beginnen aan het hele emigratie proces. Ik heb zelf moeite moeten doen om nieuwe vrienden te leren kennen en een sociaal leven op te bouwen. 
Nu ik helemaal geintegreerd ben zou ik niet meer terug willen....... sorry papa..... Ik vind het wel heerlijk om af en toe even terug te zijn bij familie en vrienden in Nederland, maar ben nog blijer als ik weer in mijn eigen nieuwe leventje terug ben.....